هنر،عشق،موسيقي

موسیقی ملل:موسيقي افغانستان

m-farazmand — Sun, 16 Aug 2009 23:00:18 GMT

موسيقي ملل : موسيقي افغانستان

گزارشي از وضعيت موسيقي در افغانستان
«موسيقي افغان برلبه‌ي پرتگاه»

ممنوعيت موسيقي از سوي حكومت طالبان و برخورد خشونت آميز با نوازندگان و خوانندگان افغان، خود يك فاجعه بزرگ براي موسيقي اصيل افغانستان بود. گرچه برخي صاحب‌نظران موسيقي افغان معتقدند اخيرا “براي احياي موسيقي افغانستان كارهاي زيادي انجام شده است” ولي آنچه مشهود است هنوز موسيقي افغانستان بر لبه‌ي پرتگاه قرار دارد و توان لازم را براي رشد به دست نياورده است. بايد توجه كرد كه موسيقي اصيل افغانستان به صورت عملي به شاگردان آموزش داده مي‌شود و نبود مراكزي براي علمي كردن اين نوع موسيقي كه بر روي نت‌نويسي كار كند مي‌تواند در آينده يك تراژدي بزرگ را براي موسيقي افعانستان رقم بزند.

عبدالطيف ماشيني - نوازنده‌ي افغان - معتقد است : جنگ و خفقاني كه طالبان به وجود آورده بودند، باعث شد كه خيل عظيمي از خوانندگان و نوازندگان اين سرزمين راهي ديار غربت شوند. من را به جرم نوازندگي، ‌?? روز زنداني كرده و تمام آلات موسيقي‌ام را گرفته و نابود كردند. در آخر از من تعهد گرفتند كه اگر بار ديگر ساز بزنم، آن‌ها مجازند كه دست‌هايم را قطع كرده و خودم را در استاديوم غازي زير ديوار دفن كنند.

موسيقي تاجيكستان غني زيبا و شادي افرين است

وي در عين حال افزود: در زمان پيروزي مجاهدين و قبل از آن نيز، صدمات جدي از طرف آن‌ها به موسيقي فولكوريك افغانستان وارد شده بود .

عبدالوهاب مددي - خواننده و نوازنده‌ي افغانستان - نيز در اين باره مي‌گويد: شور و هيجاني كه «بنديچه خلمي» وقتي كه با اركستر خود مي‌نواخت و «بابا قرآن» با دنبوره خود او را هم‌راهي مي‌كرد و «حميدالله كرچك» با آواز خود مي‌خواند، ديگر در موسيقي فولكوريك وجود ندارد؛ بنديچه خلمي را زنده پوست كندند و فرق ديگران را با تبر شكافتند.

اين نوازنده‌ي افغان گفت: پس از سقوط طالبان، موسيقي آزاد شده و از راديو و تلويزيون پخش مي‌شود. بازار موسيقي دوباره در كابل گرم شده است. رباب سازان اكنون مي‌توانند رباب‌هاي ساخت خود را در دكان كهنه و فرسوده‌شان در ”كوچه‌ي خرابات” به نمايش ‌گذارند. آن‌ها آزادانه از مردم سفارش رباب قبول مي‌كنند و عنوان مي‌كنند كه “فرمايش رباب بسيار زياد است” چون در زمان طالبان، آلات موسيقي نابود شده بود و اكنون مردم رباب زياد سفارش مي‌دهند.

وي افزود: با اين حال كوچه‌ي خرابات كه به عنوان خواستگاه موسيقي اصيل افغانستان ياد‌مي‌شود، ديگر شوق و شور قديمي‌اش را ندارد.

موسي كاظمي - رباب‌نواز - كه نواختن رباب را از پدرش، «محمد شريف»، كه خود استاد مكتب پيسكور در كابل بوده، آموخته است، مي‌گويد: “خرابات به يك ويرانه تبديل شده است”.

وي نه تنها براي خرابات نگراني دارد كه نگران سرنوشت موسيقي افغانستان نيز هست.

“در راديو و تلويزيون يك عده شوقي را جمع كرده‌اند و اهل خرابات را به آن‌جا راه نداده‌اند”.

با اين حال تمام ناملايماتي كه در راه موسيقي افغانستان وجود داشته، نتوانسته است محمد قاسمي را از ادامه راه باز دارد؛ او چهار سال است كه به موسيقي روي آورده ، در حاليكه معتقد است: “موسيقي افغانستان نابود شده است”.

عزيز غزنوي - مسوول موسيقي راديو و تلويزيون - در اين باره اظهار مي‌دارد: ‌?? نفر نوازنده و حدود ‌?? نفر خواننده فعلا براي راديو و تلويزيون كار مي‌كند اين‌ها كساني هستند كه به افغانستان باز گشته‌اند ولي اين تعداد را براي رونق بخشيدن به موسيقي افغانستان كافي نمي‌داند و از تمامي هنرمنداني كه در خارج هستند دعوت مي‌كند كه به خاطر خدمت به وطن و موسيقي افغانستان به كشور باز گردند.

محمد رفيق خشنود - رييس موسيقي وزارت اطلاعات و فرهنگ - ،شرايط كنوني موسيقي افغانستان را چنين ارزيابي مي‌كند: “بعد سقوط طالبان همه چيز از سرگرفته شد و موسيقي از حالت افتاده، نيم‌خيز شده است ،اكنون ما چهار اركستر فعال داريم كه يكي موسيقي جاز و سه تاي ديگر موسيقي اصيل افغاني را آموزش مي‌دهند كه شامل اركستر محلي، اركستر مختلط از جاز و شرقي و اركستر عرفاني است”.

خشنود در اين باره مي‌گويد: “كارهاي زيادي براي احياي موسيقي افغان انجام شده است ولي ما حتي امكانات حداقلي يك موسيقي مدرن در افغانستان را نداريم

iranmusicworld@yahoo.com

همیشه شاد باشید

m-farazmand — Sun, 16 Aug 2009 22:39:53 GMT

به سه نفر آمریکایی و اسرائیلی و ایرانی میگن برید یه خرگوش پیدا کنید بیارید بعد از سه روز هر سه تاشون میان . به آمریکاییه میگن چطوری خرگوش پیدا کردی میگه با ماهواره .به اسرائیله میگن تو چطوری خرگوش پیدا کردی؟ میگه با استفاده ازجاسوسهایی که داشتم. به ایرانیه میگن داداش اینی که آ وردی خرسه؟ ایرانیه به خرسه میگه هر چی پیش من اعتراف کردی به اینها هم بگو خرسه با گریه زاری میگه به جون مادرم من خرگوشم

گروه دستان و سالار عقیلی

m-farazmand — Wed, 07 Jan 2009 22:31:15 GMT

آلبوم "دریای بی پایان" اثری از گروه دستان و سالار عقیلی منتشر شد.

بسیاری از فرزانگان ، در بسیاری از سالها پرواز و جهش و عزم و حرکت

قاطع و گرم را در موسیقی ما خواهان بوده اند و در سالیان اخیر بینش

و تفکر گروه هایی در پرداختن به موسیقی سازی و همدوشی

موسیقی آوازی و ایجاد گویش تازه ای از زبان ساز ایرانی به قدر همت

و فرصت خود - و حتی بیش از توان جلیل به دوش بردن بار امانت میراث

گذشتگان - کوشیده اند.

گروه دستان از معدود گروه هایی است که در این راه پای فشرده اند ،

گرچه تلاش های فردی را از استاد علینقی وزیری گرفته تا

حسین علیزاده و دیگر و دیگران را نمی توان نادیده گرفت اما چون از

گروهی سخن می گوییم که همدلی را حتی از همزبانی مهمتر

دانسته اند ، مشخص است از گروه دستان می گو ئیم .

اعضای گروه دستان ، هر یک در سرزمینی دور از یکدیگر روزگار را

سپری می کننداما وقتی قرار است دست یافته های خود را در

تنوع فرمهای تازه ، ملودی های جذاب ،تنظیم های حرفه ای و

ارائه ی اثری در تکنیک و خلاقیت و نو آوری چون توفان پر قدرت دریا

به مخاطبان خود در ایران و دیگر نقاط جهان ارائه کنند از اینجا و آنجا

گرد هم می آیند و در هماهنگی شگفت انگیز و رشک برانگیز

برنامه ای فراهم می آورند ، همچون دریای بی پایان که نمونه ای

والا از موسیقی پویا ، تفکر برانگیز، پر شور و حال وحرکت قاطع و

گرم است.

حالا هر یک از گروه ، چون رودی از سرچشمه ای جاری شده اند

و به دریای بی پایان رسیده اند ، دریا چیست ؟ مگر نه نقطه ای

مقابل مرداب هاست .

رحمت اله بدیعی

m-farazmand — Wed, 07 Jan 2009 21:53:10 GMT

استاد رحمتاله بدیعی در سال 1315 شمسی مطابق با 1936 میلادی در ایران (کاشان) متولد شد. در سن پنج سالگی با نی آشنا شد و از هفت سالگی به نواختن ویلن پرداخت و تا یازده سالگی نزد خود مینواخت و از طریق رادیو به تمام نغمات ایرانی آشنا شد.
سپس وارد هنرستان عالی موسیسقی (کنسرواتوار) شده به فرا گرفتن موسیقی اروپایی پرداخت. در ضمن تحصیل به مکتب استاد عالیقدر ابوالحسن صبا راه یافته و در مدت پنج سال موسیقی ملی ایران را نزد وی آموخت.
بدیعی بعد از اخذ لیسانس از هنرستان ضمن همکاری با ارکسترهای بزرگ ملی به عنوان «کنسرت مایستر» و سولیست، متجاوز از بیستوسه سال در هنرستان موسیقی ملی به سمت استاد انجام وظیفه کرده است. وی همچنین در این مدت مسافرتهای زیادی جهت شناساندن موسیقی ایرانی به کشوورهای آسیا، آفریقا و آمریکا نموده و موفقیتهای شایانی کسب کرد. وی علاوه بر ویلن به نواختن کمانچه و غژک (قیچک) که دو ساز ملی و محلی است، اشنایی کامل دارد، تا جایی که شاگردان مانند «حسین علیزاده» در قیچک و ... را به جامعه موسیقی تحویل داده، گویی اینکه شاگردان ویلن وی در عرصه کلاسیک و ایرانی فراوان هستند که به عنوان نمونه میتوان از «علی رهبری» یاد کرد. حتی به گفته استاد پایور، خود استاد پایور برای آشنایی با ساز ویلن مدتی را نیز از محضر دوست و همکار خود استاد بدیعی بهرمند شده است. بدیعی در زمان ارزشیابی هنری از طرف وزارت فرهنگ و هنر به دریافت مقام درجه اول هنر کشور نیز نائل شده است.
وی همچنین در آوانویسی ردیف آواز محمود کریمی که توسط دکتر محمد تقی مسعودیه انجام شده نظارت داشته است.
رحمتاله بدیعی در سال 1979 (1358 شمسی ) با خانواده راهی کشور هلند شد و تا سال 1999 در ارکستر سمفونی استان شمالی ان کشور کرا هنری خود را دنبال کرد و سپس بازنشسته شد. ضمناً در فستیوالهای هنری که از طرف رادیو سمفونی استان شمالی آن کشور کرا هنری خود را در قالب اجرای آثار کلاسیک دنبال کرد و سپس بازنشسته شد. ضمناً در فستیوالهای هنری که از طرف رادیو و تلویزیون اروپا برگزار شده بود، شرکت کرد. وی جهت تدریس ویلن به یکی از شهرهای آلمان رفته و شاگردان علاقهمند از ان کشور و ممالک همجوار در این کلاس شرکت میکنند. وی در نظر دارد، یک ردیف دوره عالی از دستخطهای استاد صبا برای ویلن منتشر کند.
بدیعی تاکنون سه اثر برای ویلون و کمانچه به طبع رسانده: 1 _ راکها در دستگاه ماهور 2 – دخترک ژولیده از استاد علینقی وزیری 3 – آواز بیات کرد.
همچنین باید از انتشار ردیف چپ کوک و راست کوک استاد صبا به قلم و ساز تمیز وی اشاره کرد که این اثر توسط انتشارات سرود روانه بازار نشر رسیده است.
با توجه به اینکه بدیعی سالها عضو فعال ارکستر فرهنگ و هنر (به سرپرستی فرامرز پایور) بوده، دوستان علاقهمند به نواختههای ویلن و کمانچه استاد بدیعی میتوانند به به برخی برنامههای گلهای تازه و همچینن مجموعه آثار درویشخان (طبع انتشارات ماهور) و به طورکلی آثار گروهنوازی به سرپرستی استاد فرامرز پایور مراجعه کنند.

مرغ سحر

m-farazmand — Mon, 03 Dec 2007 06:19:58 GMT

مرغ سحر

شاعر : ملک الشعرا بهار

مرغ سحر ناله سر کن ................ داغ مرا تازه تر کن!
زآه شرر بار ، اين قفس را ............ برشکن و زير و زبر کن
بلبل پر بسته ز کنجه قفس درآ ..... نغمه آزادی نوع بشر سرا
وز نفسی عرصه اين خاك توده را
پر شرر كن !

ظلم ظالم ، جور صياد .................... آشيانم داده بر باد
اي خدا ، اي فلك ، اي طبيعت .......... شام تاريك ما را سحر كن

نوبهار است ، گل به بار است .......... ابر چشمم ، ژاله بار است
اين قفس چون دلم تنگ و تار است
شعله فكن در قفس اي آه آتشين ..... دست طبيعت گل عمر مرا مچين
جانب عاشق نگه اي تازه گل از اين ... بيشتر كن ، بيشتر كن ، بيشتر كن
مرغ بي دل ، شرح هجران ............... مختصر ، مختصر كن ، مختصر كن

_______________________________________
_______________________________________

عمر حقيقت به سر شد ................. عهد و وفا بي اثر شد
ناله عاشق ، ناز معشوق ............... هر دو دروغ و بي ثمر شد
راسته و مهر و محبت فسانه شد ..... قول و شرافت همگي از ميانه شد
از پي دزدي ، وطن و دين بهانه شد
ديده تر كن!

جور مالك ، ظلم ارباب ................... زارع از غم گشته بي تاب
ساغر اغنيا پر مي ناب .................. جام ما پر ز خون جگر شد
اي دل تنگ ناله سر كن ................. از مساوات صرف نظر كن

ساقي گلچهره بده آب آتشين ........ پرده دلكش بزن اي يار دلنشين
ناله بر آر از قفس اي بلبل حزين
كز غم تو ، سينه من ...................پر شرر شد ، پر شرر شد

آتش کاروان

m-farazmand — Mon, 03 Dec 2007 06:17:58 GMT

استاد بیژن ترقی نمونه صفا وصمیمت

بیژن ترقی به سال 1308 در خانواده ای فرهنگ دوست و ادب دوست متولد شد . پدرش محمدعلی ترقی موسس انتشارات خیام و از برجسته ترین ناشران عصر خویش بود. در سال 1324 به تشویق و راهنمایی استاد امیری فیروز کوهی به تحقیق در مورد سبک هندی پرداخت و آثاری چند دراین مورد به وجود آورد. بیژن ترقی در اواسط دهه 30 به ترنه سرایی روی آورد وبا هنرمندانی چون علی تجویدی ، پرویز یاحقی (نیمه پنهان بیژن ترقی ) ، همایون خرم ، فرهنگ شریف ، حسن کسائی و . . . . . همکاری نموده است. ترانه های بیداد زمان ، مکتب وفا ، آتش کاروان و . . . . . از آثار اوست . بی شک ترقی هم چون ستاره ای درخشان در فرهنگ موسیقایی ایران میدرخشد.

آتش کاروان

شاعر : بیژن ترقی

آتشی ز کاروان جدا مانده
این نشان ز کاروان به جا مانده

یک جهان شراره تنها ............. مانده در میان صحرا
به درد خود سوزد ........................ به سوز خود سازد
سوزد از جفای دوران ....................... فتنه و بلای طوفان
فنای او خواهد ......................... به سوی او تازد
من هم ای یاران تنها ماندم
آتشی بودم برجا ماندم

******
با این گرمیِ جان ........................ در ره مانده حیران
این غم خود .................... به کجا ببرم
با این جان سوزان ..................... با این پای لغزان
ره به کجا ............................ ز بلا ببرم
می یی یی یی یی سوزم گر چه .................... با آ آ آ آ آ آ آ بی پروایی
می یی یی یی یی لرزم بر خود .................... اَ اَ اَ اَ اَ اَ از این تنهایی
من هم ای یاران تنها ماندم
آتشی بودم برجا ماندم

******
آتشین خو ............... هستی سوزم
شعله جانی ............... بزم افروزم
بی پناهی ........... محفل آرا
بی نصیبی ................ تیره روزم

آ _ آ آ آ آ آ_آ آ آ آ ............... آ _ آ آ آ آ آ_آ آ آ آ

من هم ای یاران تنها ماندم
آتشی بودم برجا ماندم

تاريخـچه موسيقي ايران

m-farazmand — Tue, 10 Jul 2007 21:47:10 GMT

موسيقي ايران

نقوش و حجاري ها و نگـارگـري هاي به جاي مانده از دوران باستان تا زمان اسلام نشان دهـنده عـلاقه و ذوق ايرانيان به هـنر موسيقي مي باشد. در دوران پس از اسلام موسيقي به دليل مخالف ها، شکوفايي دوران پـيشين خود را از دست داد. ولي به هـر حال به حيات خود ادامه داد. اين استمرار را مي توان در زمان صفويه در بناي کاخ چهـلستون و اتاق موسيقي کاخ عالي قاپو مشاهـده کرد.

موسيقي ملي ايران، مجـموعه اي است از نواهـا و آهـنگ هايي که در طول قـرن هـا، در اين سرزمين به وجود آمده و پـا به پاي ساير مظاهـر زندگي مردم ايران تحول وتکامل يافتـه، و بازتابي از خصوصيات اخلاقي، وقايع سياسي، اجـتماعـي و جـغـرافـيايي ملتي است که تاريخـش به زمان هاي بسيار دور مي رسد. ظرافت و حالت تعـمق ويـژه موسيقي ايراني انسان را به تـفـکر و تعـقل و رسيدن به جـهـاني غـير مادي رهـنمون مي سازد.

موسيقي ملي ايران، که مبـنا و سابقه اي بسيار کـهـن دارد، شامل شاخه هاي مختـلفي به شرح زير است:

1 - قـبل از اسلام: موسيقي هاي اقوام کهـن ايران شامل : بـخـتـيـاري، کردي، لري و .....

2 - بعـد از اسلام:

الف - موسيقي مقامي ( حماسي، تعـزيه، عـزا )

ب - رديفـي ( دستگـاه هاي موسيقي سنـتي )

در دوره حاضر اين تـقـسيم بـندي به شرح زير است:

1 - قـبل از اسلام

2 - بعـد از اسلام

3 - موسيقي هاي محـلي ايران و نغـمه هاي سنـتي ( ملودي هاي دو گـروه قـبل ) و تـنـظيم و تهـيه کلاسيک آنهـا.

طبق روش طبقه بـندي جـديد در آواز و مقامات، که از حدود صد سال پـيش برقـرار شده، آواز و موسيقي سنـتي ايران را در دوازده مجـموعه قرار داده اند.

از دوازده مجـموعـه تـقـسيم بـندي شده، هـفت مجموعـه که وسعـت و استـقـلال بـيـشـتري داشتـه اند، دستگـاه ناميده شده و پـنج مجموعـه ديگـر را که مستـقل نـبوده و از دستگـاهـهاي مزبور منشعـب شده اند، آواز ناميده اند.

بنا براين موسيقي سـنتي امروز ايران، که باقي مانده مقامات دوازده گـانه قـديم است، قـبلا مفـصل تر بوده و امروز جـزئي از آن در دستـرس است.

بر هـفت دستگـاه اصلي و پـنج آواز، تعـدادي گوشه استواري و الگـوي نوازندگـان و خوانـندگـان امروزي است.

شمار اين گـوشه ها را 228 ذکـر کرده اند، رديف هاي مخـتـلف و مشهـور استادان موسيقي سنـتي صد ساله اخـير مانـند آقا حسيـنـقـلي، ميرزا عـبدالله، درويش خان و صـبا نـيـز از هـمين نـظم پـيـروي مي کـند.

اسامي دستگـاه ها و آوازهـا در موسيقي سنـتي ايران

نام هـفت دستـگـاه اصلي عـبارت است از شور، ماهـور، هـمايون، سه گـاه، چـهـارگـاه، نوا و راست پـنجـگـاه؛ نام پـنج آواز بدين شرح است: اصفـهـان، ابوعـطا، بـيات ترک، افـشاري و دشتـي.

اجـزاي دستـگـاه و آواز

براي اجراي يک دستگـاه با يک آواز تـرتـيـبي را بايد رعـايت کرد که معـمولا اين چـنـيـن است:

درآمد، آواز، تصنـيف و رنگ، از زمان مرحوم درويش خان و به ابـتکـاري وي پـيش درآمد و چـهار مضراب نيـز به اين سلسله مراتـب اضافه شده است.

ترانه هاي فـولکـوريک ايران

زنده ياد خالـقي، در اين باره چـنـين مي نويـسد:

يکي از منابع ذيـقـيمت موسيقي هـر کشور آهـنگ هـا و نغـمات و ترانه هايي است که در نقاط مختـلف آن مملکـت، خاصه در دهـات، قصبات دور از شهـر به وسيله مردم بومي و روستايي خوانده مي شود و چون اين نوع موسيقي کـمتـر تحـت تاثـير افـکار مردم شهـر نـشـين واقع شده، طبـيعي تر و به موسيقي حقيقي و اصيل و قديمي آن کشور نزديکـتر است؛ جمع آوري آنهـا عـلاوه بر اينکـه باعـث حـفـظ و نگـهـداري آنهـا است، کمکي هـم به تحـقـيق درباره مخـتصات آن مـمـلکـت مي کـند، و چـگـونگي و کـيفـيت آن را معـلوم مي نمايد.

چـون در ايران اقوام مخـتـلفي ساکـنـند که از نظر فرهـنگ و قـومي تـفاوت هاي بـسياري با يکـديگـر دارند، بنابراين موسيقي فولکوريک ايران داراي خصوصيات بسيار متـنوعي از نظر طرز بـيان و لحـن موسيقي است. مثـلا موسيقي آذربايجـاني، گـيلاني، خراساني، بـخـتـياري، کردي، شـيرازي و بلوچي نـه تـنـها ملودي هـا، که در گـويش نـيز با يکـديگـر بـسيار متـفاوتـند، از نظر فرم موسيقي مي توان از دو نوع موسيقي بومي در ايران نام برد:

1 - تـرانه هاي بومي آوازي که به صورت انـفرادي يا دسته جمعـي خوانده مي شود.

2 - رقص هاي محلي سازي که با سازهـاي محلي به اجرا در مي آيد.

ترانه هاي محلي ايراني از نظر ملودي بـسيار غـني و پـر مايه است که از اين نـظر يـکي از غـني ترين، زيـبا ترين و متـنوع ترين تـرانه هاي فـولکوريک دنـيا هـستـند. اين ترانه ها که نشانهً طرز فکر و تـمدن و فرهـنگ کـشور هـستـند، سينه به سينه نقـل شده و از نسلي به نسل ديگر مي رسد و آئينه تمام نماي افکـار و انديشه هاي مردمي اند که خود خالق و آفـريـنـنده آن بـشمار مي رونـد. اين تـرانه ها از وضع اجـتماع، طرز فکر، نوع زندگي و طبـيعـت که در سرزميـن ايران وجود دارد، يکي از غـني ترين منابع فـرهـنگي ايران به شمار مي آيـند. اين تـرانه ها نمايانـندهً ملت و گـذشته ايران هـستـند و مي توانـند بهـترين الهام بخـش موسيقيدانان در پـديد آمدن آثار موسيقي عـلمي قرار گـيرند.

نمونه هايي از موسيقي فـولکوريک ايران:

موسيقي بـخـتـياري، لرستان و فارس
موسيقي گـيلان و تالش
موسيقي کردستان
موسيقي سواحل جنوب ايران
موسيقي سيستان و بلوچستان
موسيقي خراسان
موسيقي ترکمن
موسيقي آذربايجان

نمونه هايي از موسيقي فولکوريک

موسيقي سازي

موسيقي ايراني از زمان هاي بسيار قديم عـمدتا با ساز و آواز توام بوده است و در کـتب تاريخي نيز هـرگـاه به موسيقي اشاره شده بـيـشتر نام الحان و ترانه ها بر جاي مانده است. ولي شکي نيست که موسيقي سازي نيز داراي اهـميت بوده است.

در حدود صد سال قـبل موسيقي سازي به تـدريج راهـي مشخص در پـيش گـرفـت، و در اين رشته نوازندگـان و آهـنگـسازاني به وجود آمده و نوآوري هايي در اين زمينه انجام دادند. به طور کلي موسيقي سازي ايراني داراي دو بخش اساس است:

الف - تکـنوازي که بر پايه موسيقي سنـتي و بداهـه نوازي قـرار دارد.

ب - هـمنوازي که بر پـايه کارهـاي جمعـي اعـم از گـروه هـاي کوچک يا بـزرگ يک صدايي و يا چـند صدايي استوار است.

تکـنوازي

تکـنوازي در موسيقي مشرق زمين از اعـتبار و اهـميت فراواني برخوردار است. به تعـبـيري مي توان آن را مربوط به فـلسفه و عـرفان شرق و ايجاد ارتـباط معـنوي با عالم بالا دانست. چـرا که نوازنده شرق با ساز و موسيقي خود به نوعي عبادت خصوصاً در کـنج خلوت و تـنهـايي خود مي پـردازد.

هـمنوازي

از دورهً ناصرالدين شاه قاجار کار گـروه نوازي چـه در زمينه موسيقي و سازهاي سنتي و چه با رعايت اصول و قواعـد موسيقي ارکستر غربي که به وسيله مسيو لومر ( معـلم موسيقي فرانسوي که براي تـدريس در دارالفـنون آن زمان و رشتـه موسيقي نظام به ايران دعـوت شده بود) در قالب موسيقي نظام و سازهاي غـربي به ايران آورده شد، بـيشتر معـمول گـرديد. بعـدهـا کم کم کار گـروهي رونق بـيـشتري گـرفت، و با اضافه شدن سازهاي غـربي به جـمع سازهاي ايراني و اجراي قطعـات ايراني بر روي آنهـا با فـرم تازه معـمول شد.

با اجازه ازhttp://www.farhangsara.com

همیشه شاد باشید

m-farazmand — Tue, 05 Jun 2007 12:41:04 GMT

لطيفه هاي ملا نصرالديني

علت جنگ

شخصي از ملا پرسيد: مي داني جنگ چگونه اتفاق مي افتد؟ ملا بلافاصله كشيده اي محكم در گوش آن مرد مي زند و مي گويد: اينطوري!

راه گم كرده

ملا خود را از دست طلبكاران به مردن مي زند، او را شستشو داده كفن مي كنند و در تابوت نهاده به طرف گورستان مي برند تا دفن كنند اما تشييع كنندگان راه قبرستان را گم مي كنند و هر چه مي گردند موفق نمي شوند به يافتن راه، ملا كه طاقت خنگي آن ها را نداشت از ميان تابوت بلند شد و گفت راه قبرستان از آن طرف است!

كندن بال مگس

ملا در اتاقش نشسته بود كه مگسي مزاحم استراحتش مي شود، مگس را مي گيرد و يك بالش را مي كند. مگس كمي مي پرد دوباره مگس را مي گيرد و بال ديگرش را هم مي كند. او مي گويد: بپر ولي مگس نمي پرد. به خود مي گويد: به تجربه ثابت شده است اگر دو بال مگس را بكنيد گوش او كر مي شود!

عقل سالم

زن ملا به عقل خود خيلي مي نازيد و هميشه پيش شوهرش از خود تعريف مي كرد. روزي گفت: مردم راست گفته اند كه داراي عقل سالم و درستي هستم. ملا جواب داد: درست گفته اند چون تو هرگز عقلت را به كار نمي بري به همين دليل سالم مانده است!

بازم کامکارها

m-farazmand — Tue, 05 Jun 2007 12:37:37 GMT

به گزارش سایت خانه ، در اين كنسرت كه 19 و 20 آبان هم در تالاربزرگ کشور برگزار شود ،گروه كامكارها یه خوانندگی بیژن ، عدنان کریم و همخوانان، در دو بخش فارسي و كردي به اجراي برنامه پرداختند.

بخش فارسی:

"ساقي"اولین قطعه بخش اول برنامه (فارسی) از ساخته هاي بيژن كامكار بود كه با تنظيم اردشير كامكار بر روي شعري از سلمان ساوجي اجرا شد. در اين قطعه بيژن كامكار به همراه نجمه تجدد ،همخواني اشعار اين تصنيف را بر عهده داشتند.

قطعه "به ياد پدر"،ساخته حسن كامكار (پدر كامكارها) ، «خانه ام ابري است» ساخته ارسلان كامكاربا شعر " نيما يوشيج" از دیگر قطعات این بخش بود که با همراهي گروه همخوان اجرا شد.

تصنيف "ترانه" ، یکی دیگر از ساخته های ارسلان با فضایی کاملا متفاوت با دیگر قطعات و با سروده ای ازهوشنگ ابتهاج (سايه) به عنوان چهارمین قطعه با همخواني بيژن كامكار و نجمه تجدد حسيني ارائه شد.

"سرود زمين" با آهنگسازي هوشنگ كامكار بر روي شعري از لنگستون هيوز ( باترجمه احمد شاملو)قطعه بعدی بودکه اجرا شد . تفاوت در ساختار ، توجه به فرم ، چند صدایی ، دقت درهارمونی و توجه به نقش کلام در اکسان وتمپو و...از ویژگی های بارز این قطعه بود ، این تصنیف آغازی بسیار مهیج و تاثیر گذارداشت اما این تحرک و تاثیرگذاری در ادامه چندان احساس نمی شد.

آخرين اجرای بخش فارسي، قطعه اي بود به نام «به ياد مادر» كه ارسلان كامكار آن را بر روي شعري از خيام ساخته بود .او علاقه مادرش - که سال گذشته در گذشته است - به اشعار خیام را دلیل استفاده از کلام این شاعر در ساخته خود عنوان کرد.

صبا کامکار،مریم ابراهیم پور و نجمه تجدد حسینی به عنوان همخوانان، ارسلان و بیژن کامکار را در خواندن قطعات همراهی می کردند.

بخش كردي:

این بخش با حضور" عدنان كريم "خواننده كردعراقی ساکن سوئد آغاز شد .عدنان کریم متولد سال 1963میلادی در سلیمانیه عراق است.او تاکنون بارها با کامکارها به احرای برنامه پرداخته ولی این نخستین بار است که او در ایران با این گروه همکاری می کند.

"باي نسيم"( باد نسيم)نخستین قطعه بخش دوم برنامه بودكه به آهنگسازي اردوان كامكار و برروي شعري از قانع اجرا شد.

قطعات " دلي من" (دل من) با تنظيم هوشنگ كامكار،"که ئه و جوانه"( آن زيباروي) با تنظيم اردشير كامكار،"گیان گیان"( جان جان) با تنظيم هوشنگ كامكار ، "به لنجه"(با ناز) با تنظيم ارسلان كامكار و نکی نکی(نكن دست نگه دار) با تنظيم هوشنگ كامكار از دیگر قطعات این بخش بود.

در پایان بخش کردی ، شور و اشتیاق وتشویق مردم موجب شد تا گروه به اجرای یک قطعه کردی دیگر( اضافه بر برنامه )بپردازند.

بيژن كامكار( آواز، دف ، رباب) ، پشنگ كامكار(سنتور) ، قشنگ كامكار(سه تار)، ارژنگ كامكار(تنبك)، ارسلان كامكار(عود ،‌آواز)، اردشير كامكار(كمانچه) ، اردوان كامكار(سنتور)، نيريز كامكار(تار)،مريم ابراهيم پور(همسر ارسلان و نوازنده قيچك و همخوان)،نجمه تجددحسيني(همسر بيژن و همخوان)، صبا كامكار(همخوان)، هانا كامكار(دف)اعضاي گروه كامكارها را تشکیل می دادند.

ارژنگ سيفي زاده (تار) ، شروين مهاجر(كمانچه) ، امير حقيري(دف) نیز به عنوان نوازندگان مهمان شرکت داشتند.

در اولین بخش برنامه شب گذشته مشکلاتی در صدابرداری پیش آمد که با اعتراض برخی از حاضران مواجه شداما این مشکلات بعد از تنفس برطرف شد.

همچنین لازم به توضیح است که برنامه شب گذشته به علت ورود با تاخیر مخاطبان (به علل مختلف از جمله ترافیک) با 40 دقیقه تاخیر برگزار شداین در خالی بود که قبلا از در سایت خانه موسیقی از شرکت کنندگان تقاضا شده بودبرای جلوگیری از تاخیر در آغاز اجرای برنامه قبل از ساعت 19 به تالار مراجعه کنند.

تصاویری از ((دف))

m-farazmand — Tue, 05 Jun 2007 12:33:02 GMT

------------------------------------------------------------------------

فائق، نوازنده دوره گردی است که شغل او و همسر و فرزندانش ساختن يك آلت موسيقي به نام دف است. دف معروف‌ترين آلت موسيقي ايراني در ميان كردهاست، آنها اين آلت موسيقي را از پوست گوسفند تهيه مي‌كنند.
مراسم ساخت چنين سازي بسيار جالب و در عين حال بسيار عجيب است.
فائق و فرزندانش پس از ساخت اين ساز آنها را به شهر مي‌برند و به فروشگاه‌هاي بزرگ به قيمت بسيار ناچيزي مي‌فروشند. آنها در فقر مطلق زندگي مي‌كنند.
این خانواده علاوه بر فروش ساز، نوازندگان بسيار ماهري هستند كه گاهي اوقات هم براي پول بسيار كمي نوازندگي مي‌كنند.
آنها شاگرداني نيز دارند كه هر شب طريقه نواختن دف را فرا می‌گیرند، این شاگردان اغلب بچه‌هايي هستند از بين خانواده‌هاي فقير.
فيلم دف تلفيقي است از موسيقي و زندگي و در واقع بیننده، به بهانه موسيقي وارد اين خانواده عجيب مي‌شود.

------------------------------------------ ----------------------- -------------