خفتـــه خــــبر ندارد ســـر بر کنــــار جانان کاین شــب دراز باشـــد بر چشـم پاسـبانان
بر عقـــل من بخنـــدی گر در غمــش بگریم کاین کـــارهای مشـــکل افتد به کاردانـــان
دلــداده را ملامت گفـــتن چـــه ســود دارد می باید این نصــیحت کردن به دلســــتانان
دامن ز پای بر گیر ای خوبروی خـُوشـــرو تا دامـــنت نگـــیرد دست خـدای خـــوانان
من ترک مهـــر اینان درخود نمی شنــــاسم بگــــذار تا بیـــــاید بر من جفــــای آنـــان
روشــن روان ِعاشق از تیـــره شـــب ننالد دانــد که روز گـــردد روزی شب شبــانان
باور مکــن که من دســت از دامـنت بـدارم شمـــــشیر نگـــــسلاند پیـــوند مهــربانان
چشــــم از تو بر نگیرم ور می کشد رقیـــبم مشـــــتاق گل بســازد با خوی باغبــــانان
من اختـــــیار خود را تســـــلیم عشق کردم همچــون زمام اشتر در دست ســـــاربانان
شکــّر فروش مصری حال مگس چه داند؟ این دست شوق بر سر وآن آستین فشانان
شاید که آســــتینت بر ســـر زنند سعـــــدی تا چـون مگــس نگردی گرد شـکر دهانان
